14-06-08

Alledaags gebrabbel, of niet?

Achteraf heb ik toch maar een berichtje naar haar gestuurd. 'Witte vlag' bleek al genoeg te zijn, en meteen belde ze me. Het is steeds raar om Maaike weer te spreken als ik er even ruzie mee heb gehad. Dan voel ik me altijd zo.. Tja, anders. Maar daarna was dat gevoel snel over. Ze is toch zó geweldig! En dat meen ik. Ondertussen weet ik ook al wat dat 'secret geheimpje' was van Seppe. Voordat we (=bijna heel de groep, behalve Seppe, Maaike, Joes en Jerre en nog een paar ontbrekenden) op snowboardstage vertrokken hadden Seppe en Maaike nog een hele avond ge-sms't. Hallo, daar wist ik dus niet van! Maar goed, voor Maaike was dit alles erg vriendschappelijk bedoeld, dus niet het typische Wanna-be-your-girlfriend-geflirt. Seppe's mening ging duidelijk de andere richting op, nadat hij haar gisteren vroeg om een verklaring waarom ze na die vakantie zo 'bot' tegen hem deed. Maar Seppe zegt enorm snel dat iemand 'bot' tegen hem doet, dus eigenlijk.. Pfoe, ik had meer verwacht van dat secret geheimpje. Maar goed.


Hiernet heb ik nog Steven aan de telefoon gehad. Steven is het vriendje van Sara, mijn zus. Omdat ik hem amper kon verstaan door onze krakkemikkige telefoon, zei ik wel héél snel 'seg, dag hé!'. Waarschijnlijk was hij nog in het midden van zijn zin of zo. Steven is het type merkkledij en dure aftershaves en deo's, van Lancôme enzo. En oh mijn god waarom zit ik nu het vriendje van mijn zus te analyseren?  

19:17 Gepost door Liefs, Ellen! in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Wachten op.. Tja, op wát eigenlijk?

Oké, het is nu al 3 uur en 15 minuten geleden dat ze de telefoon figuurlijk tegen mijn hoofd heeft gegooid. Is Maaike echt zo'n koppig meisje? Bén ik zo'n koppig meisje? Op dat laatste weet ik beslist een antwoord: nee. Echt, koppig ben ik niet. Maar op dit vlak laat ik mij niet kennen. Een beetje met de witte vlag staan huppelen en om vergeving vragen? No way. Komaan zeg.
Maar langs de andere kant denkt zij er waarschijnlijk ook zo over.


Heel de voormiddag doe ik alsof het mij niets kan schelen en ik toch zoveel betere dingen te doen heb dan met Maaike in mijn hoofd te zitten. Maar stiekem hou ik mijn gsm zenuwachtig in het oog. Daarnet zat ik nog op mijn tapijtje de it-girl te lezen en mijn nagels een mooi arcancil-beigekleurtje te lakken. Mijn gsm lag op mijn kleerkast, en hoewel-ie normaal gezien mijn siamesetweelingvriendje is en ik en hij helemaal in elkaar zijn vergroeid, was hij nu mijn aartsvijand. Misschien haat ik hem nu nog wel harder dan dat ik Maaike haat. Hoewel... Wat is haten eigenlijk? The Killers schreeuwen nu in mijn oor dat ' Jealousy saints in the sea turnt'. Jaloezie? Nee, absoluut niet. Hoewel... Wat is jaloezie eigenlijk? En waarop moet ik dan jaloers zijn.. Op haar en Seppe? Ha-ha.

14:51 Gepost door Liefs, Ellen! in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

Was het nou verdediging? Of de waarheid?

Iedereen zei het. Iedereen zei dat Maaike zich enorm door Seppe liet doen. En dan niet op zo'n ik-manipuleer-je-manier. Neen. Op zo'n aantastelijke manier dat zelfs haar vijanden vreemd opkijken. Iedereen zei het. Achter haar rug, weliswaar, maar dan nog. Ík was haar beste vriendin, ík hoorde wat ze zeiden en ík zei het tegen haar. Deels omdat ik dat zelf ook vond. Een meisje moet zelfrespect hebben, en haar niet laten bepotelen door een of andere kwiet met een op hol geslagen libido. Dus ik zei het haar. Misschien op het verkeerde moment, maar ik zei het haar. Ik was niet zoals de rest, achter haar rug om praten over haar om vervolgens poeslief tegen haar te doen.

Om terug te komen op dat 'verkeerde moment', want dat was het wel degelijk. Ik zei het haar deze ochtend, zo nog geen halfuur geleden over de telefoon. We namen de filmavond van gisteren even door, en ik liet haar merken dat ik het absoluut niet fijn vond dat zij en Adam me gisteren in m'n gezicht aan het uitlachen waren toen ik netjes mijn bestelling voor nacho's opdreunde. Ik had van Jerre de opdracht gekregen om een nachomenu te bestellen, en ik wou dat even repeteren. Adam en Maaike stonden récht tegenover mij. En lachen dat ze deden. 'Autist' en 'Hyperkineet' waren nog nooit zo'n grappig onderwerp geweest, zeker niet als ze die woorden op mij projecteerden. Ha-ha. Niet grappig dus! haar uitleg? 'Jaa, maar het wás toch ook zo? Ik bedoel, zet je erover!' Ex-cu-ser moi?! Zo'n taal hoefde ik van mijn beste vriendin niet te dulden. Komaan, ze was toch zeker mijn moeder niet? Mijn God, ik voelde het koken in mezelf omdat ík altijd 'zet je erover' zeg. Niet tegen haar. Nóóit tegen haar. Of misschien een paar keer om te lachen. Maar haar 'zet je erover' was absoluut geen lachertje. Het kwam er bloedserieus uit, waarschijnlijk nog harder dan dat ze bedoelde. En dat deed zeer. De boodschap was overgekomen.

Toen begon ze plots over Seppe, en dat ik over de speelplaats had geschreeuwd dat 'Maaike zich niet mocht laten doen'. Ex-cu-ser moi -again-?! Mensen die mij kennen weten dat ik absoluut niet ga schreeuwen over een speelplaats om Maaike belachelijk te maken. Zo ben ik niet... Nee toch? Dus zei ik in het telefoongesprek dat dat toch wel zo was, dat ze zich liet doen door die freak-op-aantastelijk-gebied. Daarna legde ze botweg af. De kiestoon zinderde nog na in mijn oren en ik keek geschrokken op in de spiegel. Zo'n blik die herkende ik meteen, en ik wist dat die het begin zou betekenen van wat al vaker is voorgevallen. Het begin van iets zinloos eigenlijk, omdat het toch altijd terug goedkomt. Het begin van die typisch Maaike vs. Ellenruzies. En nu ik hier zit tet typen vraag ik me toch af;
Was dat van Seppe nou verdediging? Of was het wérkelijk zo?

12:16 Gepost door Liefs, Ellen! in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

13-06-08

Een dagje met een wereld van verschil.

Radiogeruis vult plots heel de kamer, inclusief mijn hoofd. Hoewel, plots... Nu pas besef ik het. 's Morgens ontwaken vind ik eigenlijk niet erg, en ik begin eraan te twijfelen of ik het wel eens ben met 'de ochtend doet pijn'.  Met mijn ogen half toe, en een paar lokken bungelend in mijn gezicht, werp ik een blik op de klok. 6:23. Dat betekend: nog exact 11 minuten en 33, 32, 31, 30 seconden. Auw. De ochtend dóet pijn. Klungelig weet ik van mijn duplexladdertje af te kruipen, en zie ik mijzelf even in de grote wandspiegel die tegen mijn roze muur hangt. Om de spiegel hangt een kleurijke hawaïkrans vrolijk te wezen. Hoewel ik meteen richting badkamer wou, zette ik een halve stap terug om mezelf even te bekijken in de spiegel. Mijn ogen werken 's ochtends niet goed en ik stond half in de schaduw van mijn schuine, houten dak, maar ik kon nét genoeg zien dat ik een badhairday heb. Daar sta ik dan. In mijn kort turquize schortje en mijn groot, met roze en oranje strepen bedekt slaaphemd. Achja, 's nachts ziet toch niemand het, dus echt fashionable hoef je er dan niet uit te zien.

Even later loop ik -redelijk goedgehumeurd- de trap af. Van mijn badhairday is niets meer te zien, men ook dat stomme rode puntje op voorhoofd en kin is mooi gecamoufleerd door mijn concealer. Eigenlijk besef ik nu pas dat ik examen Nederlands heb vandaag. Ik bedoel, ik had het gisteren wel geleerd enzo, maar deze ochtend had ik er niet echt aangedacht. Dat is absoluut geen domper voor mijn humeur, omdat ik van mezelf weet dat ik het kan. Het is tenslotte ook maar Néderlands. Dat spreekt voor zich.

Ik zit op de bus. En ik weet dat Seppe er ook opzit. Met Milena en Thomas. Daar ga ik dus niet bijzitten! Bij Seppe? Graag. Bij Milena? Jep, ook dat. Maar Thomas? Het is zo'n I'm-gonna-be-a-rockstar-typje en ik vind het niet echt aangenaam gezelschap. Ik weet me een paar plaatsen voor hun te zetten. Later stap ik boven aan school af, en ik ben blij dat de andere drie beneden zijn afgestapt.  Als ik aankom op school, zie ik mevr. Meulemans met haar armen gekruist over de overdekte zaal lopen. Ze geeft economie, en ze is van het basictype, zo iemand die niet graag opvalt. Ikzelf moet niet veel zeggen; ik draag vandaag een zwarte capuchon met een grijs bloesje onder (hoezo het voorzichtig spelen?). Maar goed, dat was een reddingsoutfit.

Eenmaal op de speelplaats aangekomen voel ik me pas écht thuis, en ik heb meteen ook een complimentje meegepikt van Simon, die bij onze vaste groep vrienden hoort; 'Ellen is het zonnetje is huis'. Oké, mooi compliment zo vroeg op de ochtend! Ik ga vrolijk verder met het gesprek waar vele gebaren en humor bij komen kijken, en ondertussen besef ik dat de ochtend toch niet zo'n zeer doet.

'Kunnen jullie nu eens stíl zijn alsjeblieft?!' Mevr. Sillig kijkt met zo'n hopeloos gezicht dat boekdelen spreekt. Correct Nederlandse boekdelen, uiteraard. Wanneer het uiteindelijk stil is, en er zelfs een leerling van plaats is moeten veranderen wegens te veel en te luid gepraat met zijn buur, deelt Mevr Sillig de examens uit. Fjoew, het voelt licht aan! Het voelt als 13 pagina's, en gelijk had ik, haha! Ik was dan ook enorm snel klaar; om tien uur had ik mijn laatste sporen achtergelaten in het stomme examenlokaal en mijn stomme buur van het vierde jaar. Zo'n meisje waarvan als ze je even -bijna onvoelbaar- aanstoot, meteen een erg luide en geschrokken 'Oh, sorry!!' in je oor roept.
Beneden trof ik Maaike en Emmy aan. Maaike is mijn allerbeste vriendinnetje. Ze is superknap en supertof. Ze zeggen me dat we straks met de hele groep (zo'n vijftien personen) naar de Kinepolis gaan. Supertof!

Om 1 uur hadden we afgesproken aan het busstation met z'n vijven; Matthias, Ani, Maaike en Fien. En ik natuurlijk. Aan de Kinepolis zelf kwam de rest er ook nog aan. Simon en Seppe waren wat later, net zoals Peter. Het was zo'n toffe namiddag! Ik heb me echt dondersgoed geamusseerd, niet normaal. We zijn de film 'The Happening' gaan kijken. En Seppe moest iets zeggen aan Maaike. Iets speciaals ofzo, want ze stonden afgezonderd van de rest. Ik stond ondertussen bij Jerre, en die blik in zijn ogen voorspelde niet veel goeds. Zelfs zijn ogen zagen bijna groen van de jaloezie toen hij ze samen zag. Hij was namelijk de ex van Maaike. Hoewel, ex? Het hele zaakje heeft misschien maar een week geduurd. Maar dat maakt niet uit. Jerre was stikjaloers en ík zag het. Zotte, grappige, vrolijke, prettiggestoorde Ellen zag iets wat niet grappig, zot, vrolijk of prettiggestoord was. Het was iets bloedserieus.Maar diep vanbinnen kon ik ook wel groen worden. Toch een beetje. Seppe´s aandacht ís leuk. Daarmee. We hebben zelf een speciale groet, haha :D.

In de filmzaal zat ik naast Joes en Maaike. Joes is mooi. Het is zo'n type van surfkrullendhaar, middenblond en een mannelijk gezicht. Dikke lippen en mooie ogen, die in de filmzaal zelfs zwart leken met een glimpje. Opeens vond ik zwarte ogen wél mooi. Toch als ze van Joes zijn. Maar het wordt niets tussen ons. En dat vind ik zelfs niet erg. Hij en Jerre zijn echt een komisch duo. 's Avond naar huis met Seppe op de bus. 'T is toch zo'n zalige kerel. Soms denk ik dat het nog wel iets zou kunnen worden tussen ons. Andere -véle!- keren besef ik ook van niet. We hebben beiden gewoon een te sterk karakter. Eenmaal thuis zit ik hier te typen, en besef ik eigenlijk dat het weekend is! Oké, wel een beetje -veel- leren, maar toch. Weekend is weekend, en dat is allemaal leuk voor mij. I love my life! En verdorie dit is een lange post geworden zeg, haha ^^.

 

19:25 Gepost door Liefs, Ellen! in Algemeen | Permalink | Commentaren (2) |  Facebook |