16-06-08

Flirty Marionette.

My God, om het op z'n Engels te zeggen. My God. Vandaag had ik examen Engels. En sinds vanmorgen had ik al door dat het niet goed ging komen.

6:38. Auh-auw. Dat komt ervan, dacht ik. Dat komt ervan als je gisteren zo laat bent gaan slapen om persé de nieuwe CosmoGirl te lezen. Zelf kan ik er ook niet aandoen, als die naast mijn bed ligt hoor ik net een stemmetje dat heel venijnig sist: 'Lees mij, lees mij!' En hoe luid mijn verstand dan nog nee wil schreeuwen tegen dat vervelend -maar ozo verslavend- stemmetje, dat haalt niets uit. Gevoel is altijd duizend keer sterker, sowieso.
Jammer, dacht ik. Jammer dat ik er dan nu zo suf, moe en kringerig uitzie (onder mijn ogen, uiteraard).

Eenmaal afgestapt bij de bushalte, loop ik door en haal ik zorgvuldig een hand door mij - iets te golvend - haar. Zelf draag ik een stom coltruitje met een bruin geknoopt vestje en een Fattyjeans (Duidelijk dat mijn rushhumeur van deze ochtend me parten speelde bij het kiezen van een outfif).


Ik wil naar boven stappen, maar dan zie ik Fleur, Fiona en haar oudere zus, Julie, zitten. Julie en Fiona zijn het type marginaal, en Fiona heeft zelfs al eens in rehab gezeten, hoewel ze maar even oud is als mij. Julie is euhmm.. Een apart geval, laat ik het zo zeggen. Fleur zat tussen de twee meisjes, en ze rookte als een schoorsteen. Help, moet ik hier écht bij blijven staan? Dan bleek dat Fleur haar Engels examen (!) niet had geleerd, hoe je dat kan vergeten, moet ze mij maar eens uitleggen, en dus moest ík, Ellen herself, haar heel Oliver Twist uitleggen... Daar zat ze dan, haar sigaret bungelend in haar mondhoek en haar ene oog half dichtgeknepen voor het scherpe zonlicht tegen te houden. Samen met Julie steekt ze nog een sigaretje op en stappen we, met vier op een rij, samen naar boven. En plots besef ik dat het héél goed is dat ik astma heb. Dan word ik tenminste nooit zo'n vuile roker.

Tik-tak-tik-tak... Moest de klok een leerling zijn had ik hem allang de mond gesnoerd. Ik blader mijn examen door. En door. En door. Het is véél. En niet zomaar veel, nee, superveel. En moeilijk veel. Adam zit achter me en kraakt zijn vingers op zo'n bizarre Adam manier waar ik altijd een pijnlijke huivering van krijg. Wanneer er al redelijk veel mensen weg zijn - op een tijdstip dat mij onmogelijk leek om dan al klaar te zijn - heb ik het gevoel dat ik weer wat ademruimte heb. Even kijk ik op. Maaike was al weg met de rest. Enkel Adam, Ik en nog zo'n 7 man, allemaal even gefascineerd door ons examen.
<br><a href="http://i30.tinypic.com/mmwsax.jpg" target="_blank">View Raw Image</a>
Tien voor tien. Eindelijk. Ik ben er niet zeker van, maar ik hoop op het beste en ik geef mijn examen netjes af. Een dikke dame, die volgens mij écht geen leerkracht is maar een opletter @ interim, tekent mijn agenda af en ik sta op om vervolgens het lokaal te verlaten. Beneden zie ik Joes, Seppe, Peter, Simon en Mats. Zij waren duidelijk ook al klaar. Seppe deed weer aantastelijk. Hij zegt dat ik leuk ben om vast te nemen omdat ik een toffe taille heb. En hoewel het eigenlijk niet zou mogen, helemaal ongepast en totaal niet bij mijn principes hoorde, liet ik mij doen. Ellen deed haar doen. Door Seppe. Ik was de marionet en hij de poppenspeler, ik bungelde aan touwtjes en lied mij leiden door hem. En waarom, waarom in godsnaam, heb ik niets gezegd..? Omdat ik het niet eens erg vond dat hij mij even in zijn macht had.

13:21 Gepost door Liefs, Ellen! in Algemeen | Permalink | Commentaren (0) |  Facebook |

De commentaren zijn gesloten.